english version  
Mediton - Oficyna Wydawnicza
Strona główna Czasopisma Książki Konferencje i zjazdy Aktualności Mediton Kontakt  
   Czasopisma
wersja do druku
   Otorynolaryngologia - archiwum  

Alergia Astma Immunologia
Otorynolarygnologia
     Archiwum
     Redakcja
     Rada programowa
     Informacje dla autorów i recenzentów
     Prenumerata
Przegląd Alergologiczny



 Szukaj w artykułach:
  Pod patronatem naukowym
  Polskiego Towarzystwa Audiologicznego i Foniatrycznego




tom 4. nr 3. wrzesień 2005  
 SPIS TREŚCI

 Artykuły oryginalne
Diagnostyka obturacyjnych zaburzeń oddychania podczas snu u dzieci
Magdalena Maria Łapienis, Danuta Gryczyńska

Wprowadzenie. Obturacyjne zaburzenia oddychania (OZD) podczas snu obejmują swoim spektrum szereg jednostek chorobowych, stąd rozpoznanie choroby nie jest łatwe. Zadaniem otolaryngologa jest ustalenie przyczyny powstawania obturacji.
Cel. Celem pracy jest ocena wartości wybranych metod diagnostycznych stosowanych u dzieci z obturacyjnymi zaburzeniami oddychania.
Materiał i metody. Badaniem objęto 102 dzieci w wieku od 2 do 16 lat, w tym dzieci z powiększonym migdałkiem gardłowym (grupa M1), dzieci z powiększonym migdałkiem gardłowym i migdałkami podniebiennymi (grupa M2) oraz dzieci z powiększonym migdałkiem gardłowym i dużym przerostem migdałków podniebiennych (grupa M3; odległość między migdałkami <0,5 cm). Wszyscy pacjenci poddani zostali badaniu ankietowemu, przedmiotowemu i pulsoksymetrycznemu (PN). Spośród badanych dzieci wybrano losowo 42 dzieci, u których dodatkowo wykonano badanie polisomnograficzne (PSG).
Wyniki. Największy odsetek chorych – ok. 65%, stanowiły dzieci z grupy M3. W badaniu PN zaburzenia oddychania, którym towarzyszył obniżony poziom saturacji tlenem stwierdzono u 48% dzieci. Czynnikiem ryzyka obturacyjnych bezdechów sennych było współistnienie przerostu migdałków (przynależność do grupy M3) z zaburzeniami szczękowo-zgryzowymi. Stwierdzono istotnie znamienne korelacje między wystąpieniem obturacyjnych zaburzeń oddychania a podawanymi w ankiecie: bezdechami występującymi każdej nocy (p=0,04), przynależnością do grupy M3 (p=0,019) oraz obniżonym poziomem saturacji (p=0,038). W modelu biorącym pod uwagę powyższe trzy zmienne (model trójczynnikowy) ustalono, że wartość predykcji dodatniej rozpoznania OZD podczas snu u dzieci w oparciu o ten model, w odniesieniu do wyników badania PSG (jako metody referencyjnej), wynosi 81%.
Wnioski. Pulsoksymetria nocna może stanowić test przesiewowy dla pacjentów z zaburzeniami oddychania w czasie snu i ich kwalifikacji do badania PSG. Badanie polisomnograficzne, jako jedyne daje możliwość pełnego rozpoznania OZD podczas snu. W przypadku braku możliwości wykonania PSG, w praktyce lekarskiej przydatny może być zaproponowany trójczynnikowy model diagnostyczny oparty o dane z wywiadu, badanie przedmiotowe i wynik PN.

słowa kluczowe: badanie pulsoksymtetryczne nocne, badanie polisomnograficzne, obturacyjne zaburzenia oddychania podczas snu

strony: od 125 do 133



szacunkowy czas pobierania pliku (108 kB)
rodzaj łącza:561282565121024[kbps]
czas ściągania:238432[sek.]


Abyś mógł oglądać dokumenty w formacie PDF musisz mieć zainstalowany program Adobe Acrobat Reader. Program ten można pobrać stąd.


Strona główna | Czasopisma | Książki | Konferencje i zjazdy | Aktualności | Mediton | Kontakt

Copyright © 1996-2019 Oficyna Wydawnicza MEDITON | Wszelkie prawa zastrzeżone.